ظاهر را از امور سالفهء مفسدهء منهيّه ، و محلّى ساخت باطن و ظاهر را به امور سابقهء مصلحهء مأموره ، مفتوح مىشود بر او باب عطوفت و مهربانى حقّ تعالى ، و نيك نظر مىكند بسوى عبد به مغفرت و رحمت ، و بيرون مىآيد از سلك غافلين ، و آزاد مىشود از اطاعت نفس و شياطين ، و داخل مىشود در حزب واردشوندگان بسوى حقّ تعالى بر باب او ، و سلوك مىكند مسلكى را كه اميد حاصل است بر اذن يافتن بدخول بر سلطان صاحب كرم و جود و رحمت و بر قدم گذاردن بر بساط قرب او بعد از حصول اذن از او و پس از عطوفت و نظر رحمت و مغفرت حقّ تعالى بر عبد و اذن دادن به دخول و اقدام بر بساط او . و اگر قدم گذارد بر بساط چنين سلطانى ، محروم نخواهد ماند از سلامت و كرامت او ؛ زيرا كه حقّ تعالى سلطانى است صاحب كرم و جود و رحمت ، و باوجود اين صفات و عنايت بىعلّت او نسبت به عباد ، چنين بندهء مطيعى را محروم نخواهد فرمود . « اللّهمّ لا تحرّمنا من رحمتك » « 3 » . * * *

--> ( 3 ) - بار خدايا ما را از رحمت خود محروم مفرما .